IN DE PRAKTIJK. Hoe onrust in je omgeving uitnodigt tot verandering.

Tijdens een sessie met een cliënt geeft hij aan dat er momenteel wel heel veel door de buitenwereld van hem wordt gevraagd: veel onrust, afleiding, oud dat losgelaten wenst te worden.
Het geeft hem een onrustig en unheimisch gevoel.

We kijken wat er voor woorden naar boven komen die vanuit de buitenwereld aan hem worden gespiegeld.
De woorden verandering, oud vertrouw loslaten, blok en vertrouwen dienen zich aan.
Bij mij komen innerlijke kinderen naar boven. Hiermee starten we deze sessie.

Zodra hij zich verbindt met verandering wordt er angst opgewekt, hij ziet een diep gat waarin hij dreigt te verdwijnen, niet echt een place to be, zeg maar. Ondanks dit eerste beeld verbindt hij zich er meer mee en wonderbaarlijk genoeg voelt hij dat verandering hem een gevoel van verruiming geeft, van zichzelf oprichten, alsof het licht in hem aangaat.
Nadat hij dit even heeft doorvoelt, doorziet hij dat verandering hem uitnodigt de veranderingen, die hem gespiegeld worden in zijn leven, aan te gaan.

Na deze eerste stap gezet te hebben, komen we uit bij oud vertrouwd loslaten.
Hij neemt de volgende stap en zodra hij zich hiermee verbindt, ziet hij wat er losgelaten mag worden: zijn oude manier van denken én (over)leven, liefdevoller en rustiger worden i.p.v. oordelen en ergens iets van vinden, van een afstand leren observeren i.p.v. erin duiken, meer met de flow van het leven meegaan i.p.v. verkrampt vasthouden aan oud vertrouwd.

Bij mijn vraag wíe hij los mag laten, voelt hij dat deze vraag hem uit zijn kracht haalt. Hij wordt uitgenodigd keuzes te maken. Iets in hem wenst dit niet aan te gaan, alsof er een innerlijke strijd, competitie in hem plaatsvindt waarbij hij wordt uitgenodigd deze strijd los te laten. Dit gezien te hebben, herpakt hij zich en geeft antwoord: de energie van zijn broers, zijn team waarmee hij samenwerkt. En nog iets later, de organisatie waar hij ruim 40 jaar werkt.
Door dit uit te spreken wordt het “echt” en doorziet hij wat hij eerst niet wilde zien, erkennen voor zichzelf.

Het doorvragen van mijn kant nodigt hem uit verder naar binnen te gaan.
Hier komt hij spanning tegen, echter voelt hij nu ook dat hij dit kan dragen. Na weer een tijdje voelt hij de verbinding met Moeder Aarde die hem draagt en voelt hij zich verbonden met Source.
De beweging die hij hierin energetisch maakt is die terug op zijn eigen oplader.
De oplader, jouw oplader is die van verticale verbinding: voeten stevig geworteld in de Nieuwe Aarde, je hart open en in verbinding met je hogere Zelf, je hoofd fier omhoog om die beslissingen die je vanuit je hart maakt te begrijpen, Niet om te bepalen! Zo behoudt je het overzicht, je verdwijnt niet in “al dat wat out there” je maar al te graag wijs wenst te maken en angst wenst aan te wakkeren.

Vanaf deze verticale oplader verbindt je je moeiteloos met Source: de oplaadcentrale, de oneindige energieleverancier.
Het verdwijnen in “out there”, letterlijk met je hoofd naar voren gericht, is de andere beweging waarbij we gericht zijn op die ander buiten ons, alsof daar de veiligheid, zorg, liefde, zekerheden vandaan zouden kúnnen komen. Dit noem ik de horizontale verbinding, daar waar ons ego ons graag in vasthoudt en over ons wenst te rulen. Hier bepaalt het hoofd.

Aan jou de schone taak je bewust te worden van deze twee verbindingen en je steeds weer te verbinden met de verticale versie, ongeacht wat de buitenwereld je spiegelt.
Een hele opgave, blijkt ook weer uit deze “In de praktijk”.

In tijden van grote verandering blijken wij mensen nu eenmaal geneigd ons met het horizontale deel te verbinden. Daar waar de buitenwereld zich bevindt:, partner, familie, vrienden, collega’s, leidinggevende, werkgever, maar ook materie in de vorm van huizen, woonplaatsen, spullen.
Alles wat oud vertrouwd is en ons een soort veiligheidsgevoel geeft. Schijnveiligheid, wel te verstaan.
Al deze mensen en dingen kunnen én zullen vroeg of laat verdwijnen uit ons leven, ons achterlatend. En dat is maar goed ook, dán krijgen we de kans én tijd om de verbinding met onsZelf te herstellen, met wie wij in Wezen zijn.
De verticale verbinding.

Kleine kinderen zijn van nature nog verbonden met deze verticale verbinding: Bron, Licht. Ze stralen.
Hoe hartverscheurend pijnlijk is het om te zien hoe snel wij onze kinderen deze verbinding “ontnemen”. De toegang versperren met oordelen, aannames, verboden, en andere opgelegde ego shit. Juist ja, weer dat hoofd.

Ik kan me nog herinneren toen mijn dochter Vay voor het eerst naar de lagere school ging. Mijn zo open engel, zoveel Licht schijnend, zo wijs, zo liefdevol, zacht en krachtig tegelijk. Na de eerste dag dimde haar licht, op de vrijdag van diezelfde week was haar licht gedimpt tot een waakvlammetje. Met nadruk op waken opdat je je Licht niet te veel laat schijnen. De mensen wensen dit Licht niet gespiegeld te zien en wijzen je af zodra je teveel schijnt. Je hoor je er dán niet bij. Aanpassen dusssss.

En zo komen we met z’n allen in de horizontale lijn terecht en voegen we ons aan i.p.v. voelen wat onze waarheid is en dit Leven.

Mijn hart brak dan ook nog nooit zó heftig als in die week. De machteloosheid haar voor deze jakhals niet te kunnen beschermen, maakte me furieus! Ik kan het nu ik dit schrijf nóg voelen!
Wel weer een prachtige voedingsbodem by the way om over deze jakhals een boek te schrijven.
And so I did. 😉

Verandering brengt bij de meeste mensen angst en onzekerheid met zich mee. En wat doen wij als we angst ervaren: we gaan ons vasthouden aan out there. Net als een klein kind dat de straat over moet steken. Vasthouden aan die ander, die omgeving die alleen maar een spiegel is. Vasthouden aan een omgeving die veranderd. Leven IS verandering.

Op het moment dat jij van je eigen oplader afgaat, loop je direct leeg. We lijken wat dat betreft niet veel anders dan een mobieltje los van de oplader. Dit leeglopen was wat mijn cliënt voelde, en niet in de ogen wenste te kijken. Zodra je dat namelijk doet ontkom je er niet aan je bewust te worden. En komt de keuze: óf je kiest ervoor nog verder te verdwijnen in de horizontale lijn óf 100% verantwoordelijkheid te gaan nemen en dat te doen waarvoor je wordt uitgenodigd áán te gaan.

Dit gedeeld hebbende…. kwamen wij als vanzelf uit bij het blok wat hij in het middelste gedeelte van zijn lichaam voelde. Zijn hoofd verbonden en zijn benen geaard. Het blok bevond zich in het middenstuk van zijn lichaam, alsof het iets afdekte.
Wat wilde dit hem nu daadwerkelijk zeggen?

Vooraf voelde het blok beangstigend aan, het zweet brak hem uit, hij wilde zich er met zijn gehele lichaam vanaf wenden, er niet heen gaan. Weerstand.

Daar waar weerstand zich zit, bevindt zich de meeste groei.

Ondanks de weerstand, maakte hij verbinding met het blok.
In tegenstelling tot de weerstand die hij eerst voelde, stond hij redelijks stevig. Het viel 100% mee. Hij voelde de verbinding met zijn voeten op de aarde.
Bij mijn vraag wat het blok voor hem representeerde, werd duidelijk dat het zijn hart blokkeerde zijn waarheid te uiten. Hij doorzag dat dit zijn hoofd, mind, ego was, welke zijn hart wenste in te kapselen. Alles om zich niet vrij te uiten, zijn waarheid te delen én Leven.

Hij stapte als ware door het blok heen en gaf aan dat dit tot zijn eigen verbazing eigenlijk goed te doen was. Bleek het blok niets meer dan zijn eigen opgebouwde (hoofd) weerstand te zijn, waarmee hij zichzelf onderdrukte zijn hart VRIJ te uiten. Dit inzicht maakte hem zacht, waarna de diepere boodschap áchter het blok zichtbaar werd. Hij begreep waar hij voor werd uitgenodigd aan te aan.

Van hieruit kwamen we uit bij zijn innerlijke kinderen.
Zodra hij zich hiermee verbond, voelde hij dat hij werd opgeladen, blij werd en kreeg een grote glimlach op zijn gezicht.
Hij was per direct in verbinding, met zichzelf.
Het blok was geheel niet meer voelbaar.

Een diepe vermoeidheid kwam omhoog, waarvoor jij even de tijd diende te nemen dit te doorvoelen alvorens hij zich weer opnieuw verbond met zijn verticale oplader. Hij hield zijn innerlijke kinderen met open en liefdevolle armen vast.
De boodschap van zijn kids aan hem: ze wilden fun, nieuw, anders, ontdekken, nieuwe mogelijkheden! Nu doorzag hij dat zijn fysiek aangepaste volwassendeel degene was die vasthield, blokkeerde, geloofde wat zijn hoofd, mind, ego hem wijs maakte. En dat voor zoveel jaren! De kids zeiden hem: “losen up, grownup!”

Grownup…. GROW UP! 😉

Hoe helder kun je het terug krijgen!

En zo kwamen we uiteindelijk uit bij vertrouwen.
De cliënt voelde een afsplitsing in zijn lichaam. Het onderste deel bevond zich in vertrouwen, verbonden in de aarde en het bovenste gedeelte verbonden met Source. Het middelste gedeelte van zijn lichaam voelde echter zwaar aan. Op het moment dat hij zich verbond met dit middenstuk, voelde hij wat hij nodig had om dit middelste gedeelte, zijn hart er bij te kúnnen betrekken: begeleiding, verbinding, leiding. Nadat hij dit had uitgesproken, erkent en bewust van was geworden, veranderde er iets in hem. De verticale verbinding herstelde zich VOLledig.

Deze hernieuwde verbinding voelde tegelijk onwennig én goed aan.
Hij voelde dat zijn keel iets spanning aangaf en hij tijd nodig had zijn hart te leren uiten.
Hierbij was liefdevolle begeleiding en begrenzen naar buiten toe nodig om zich veilig genoeg te voelen om vanuit vertrouwen de veranderingen die op zijn pad waren gekomen aan te gaan.

Zijn innerlijke kinderen lieten hem voelen hoe blij ze waren dat hij vanuit vertrouwen zichzelf in liefde omarmde met was IS.
Verandering, hoe mooi!

Wat blijft het bijzonder steeds weer wat er in één sessie zichtbaar mag worden: in liefdevolle omarming, de aandienende veranderingen in vertrouwen aangaan.
Hoe anders stapte hij mijn praktijk weer uit.
De wereld in!

Gepubliceerd ter inspiratie, met goedkeuring van deze prachtige cliënt.

Het thema van vandaag is één die wij allen tegenkomen op ons pad.
Geen één uitgezonderd.

Ik mocht dit innerlijk doorlopen proces delen, voor jou, opdat je ziet dat je niet alleen bent in tijden van grote verandering.
Alle hulp is er voor je.

Geraakt door dit verhaal…?
Wens je ook diepe wortels die jouw belemmeren VRIJ te zijn voor eens en voor altijd te helen…?
Weet dat je dit niet alleen hoeft te doen. Wel zelf, dat dan wel weer. 🙂

Je bent van harte welkom!

~Jacqueline Lammerts
Auteur van “Volg je hart, HET KLOPT! De angst voorbij”.